Nachtmerrie van een economische vluchteling.


Ik droomde dat ik het land uit vluchtte. Bij aankomst in mijn droomland moest ik kiezen voordat ik verder mocht. Zie je het voor je: een soort hemelpoort met twee loketten? Boven het ene loket brandde licht. Er hing een bordje: Politieke vluchtelingen hier melden. De economische vluchtelingen konden zich melden bij het andere poortje. Daar was het donker.

Wat moet ik doen?

Kijkend naar de rij wachtenden dacht ik: "het is vast verstandiger om bij de politieke vluchtelingen aan te sluiten. Niet voor niets staan daar zoveel mensen. "Voor het andere loket waren geen wachtenden. Ik twijfelde en had haast. Eerlijk gezegd was ik aan het einde van mijn Latijn. Uitgehongerd en ziek. Over mijn verdriet durfde ik niet eens na te denken.

"Wat betekent eigenlijk economische vluchteling?", vroeg ik een van de politieke wachtenden. "Dat is iemand die hoopt op een beter bestaan elders. Gelukszoekers", zei hij met opgetrokken neus. Ik wilde nog vragen wat daar mis mee was, maar hij had zich al afgewend. Stilletjes sloot ik achteraan in die rij. Na eindeloos wachten was het mijn beurt. Toen werd ik wakker.

Negatieve bijklank

Gelukkig was het maar een droom. Maar toch, er zit een naar smaakje aan de status van een economische vluchteling. Dit valt deels te verklaren door de verwarring met een economische migrant. Die zich niet persé gedwongen voelt om te vertrekken, maar gewoon probeert om ergens anders een beter leven te hebben.

De meeste Venezolanen verlaten echter hun land om te overleven. Doordat ik nu in dit land woon waar dagelijks mensen overlijden door gebrek aan eten, medicijnen of omdat ze per ongeluk tegen een vuurwapen aan lopen, denk ik erover na.

Maakt het verschil of je uit lijfsbehoud moet vluchten, vanwege je geloofs- en/of politieke overtuiging, of omdat je anders sterft van de honger? Je kunt ten slotte maar een keer je leven verliezen nietwaar?