Prikkelbaar

Verhuizen naar Venezuela betekent opnieuw beginnen. Ik ken er niemand, spreek geen Spaans en weet weinig over de cultuur. Ook moet ik leren omgaan met de ontdekking van minder leuke kanten van mezelf in deze nieuwe situatie.

Dat gaat met ups and downs en vandaag heb ik behoorlijk de pest in.

'Ik voel mij namelijk behoorlijk genaaid'.

Het is geen woord dat ik vaak gebruik, maar ik ben teleurgesteld en kwaad en het is mij nog niet helemaal duidelijk waarom of op wie.

Wat is er aan de hand?

Mijn man heeft er sinds kort een leuke collega bij. Om te helpen introduceerde ik hem aan mijn lerares Spaans. Haar lessen zijn leuk en ze heeft een groot netwerk dat ze graag deelt. Dat maakt het leven voor nieuwkomers zoals wij wat gemakkelijker.

Hij blij, zij blij. 

Maar daarna zegt ze mijn volgende les af. Ze stuurt dit bericht:

"Ik kom net van een doktersafspraak. Ik denk dat ik geen tijd heb voor les vandaag. Kan het ook morgen"?

"Geen probleem", antwoord ik.

Dat wordt het echter wel, wanneer ik later hoor dat ze wel tijd had voor de nieuwe collega van mijn man. Ik hoor haar nog zeggen: "Maar jou les gaat natuurlijk voor".

Als door een wesp gestoken is mijn humeur verpest. Ik ben onredelijk boos en verbaas mij daar nog over ook. Ik zou me kunnen afvragen of mijn conclusie niet al te snel is getrokken, maar door de hartkloppingen laat mijn verstand het even afweten.

Misschien komt het omdat ik mij aan de kant gezet voel. Het valt niet mee iets op te bouwen in dit land, waar iedereen lijkt te willen vertrekken. Het kost flink wat energie en moeite en het levert zeker niet altijd wat op.

Als ik een beetje afgekoeld ben neem ik mij voor om met haar te praten. Het is goed mogelijk dat de vork anders in de steel zit en ik gewoon uit mijn doen ben.