In zak en as

July 5, 2018

IN ZAK EN AS

Criminaliteit, armoede, honger en geweld horen bij het leven van mensen uit de barrio's van venezuela. Marlin, een jonge weduwe uit zo'n buitenwijk verdient haar brood als manicure. Eén dag in de week helpt ze mij in huis.

Haar leven staat zo ver af van het mijne, dat het m'n voorstellingsvermogen te boven gaat.

Terwijl Marlin bezig is om nagellak en andere spulletjes klaar te zetten, praat ze overdreven langzaam tegen onze dochter. Zo valt voor Naomi het Spaans enigszins te volgen. Marlin lijkt blij met haar bezoek en doet haar best om duidelijk te spreken:

"Nou, wat mij gisteren is overkomen."
"Ik had klanten voor een behandeling, twee zusjes. Met een van hen ben ik al jaren bevriend, zij heeft kanker. Terwijl ik met haar zus bezig was hoorden wij opeens: "heeuhh...ugh...uhhg...hhrrugh.''

Marlin houdt met beide handen haar buik vast. Met een ernstig gezicht doet ze alsof ze in ademnood raakt.

"Mijn vriendin voelde zich opeens niet goed. Met z'n drieën gingen we naar het ziekenhuis.. En wat denk je? Muerte!"

Naomi slaat de handen voor haar mond. 'Oh mijn god,' en kijkt mij met grote ogen aan. Voor de zekerheid vertaal ik: 'Dood'. Mijn dochter weet niet zo goed hoe ze moet reageren en grapt:

"Uhh... esse porque tu tratamente (komt dat door jouw behandeling)?"

Naomi's Spaans klinkt Frans.

"Ay, no!"

Marlin begint te schateren. Haar gezicht straalt als ze lacht.

Als ze klaar is met nagels lakken zegt Naomi dat ze opgelucht is dat ze de behandeling heeft overleeft.

Later vertelt Marlin over haar bezoek aan de moeder van haar overleden vriendin.

"Op de vloer brandde een kaarsje. Ernaast lag een plastic tasje met daarin de as van haar dochter. Die ochtend had de moeder van mijn vrienden het zakje met restanten opgehaald. Geld voor een urn of voor een begrafenis had ze niet."