Kampioenen

"Wat is die andere kant dan", vraagt een lezer: "jouw verhalen bevestigen toch juist al dat negatieve".

Voor de duidelijkheid: het land verkeert in een diepe crisis.
Zou je zelf in zo'n situatie elke dag met de gordijnen dicht, op bed blijven liggen huilen en wachten totdat het over gaat? Of probeer je er het beste van te maken? In Caracas wordt ook gelachen, gedeeld en genoten. Van andere dingen wellicht.

IMG_2550.jpg

Dit is Jorge, 17 jaar. Hij werd eerder al Zuid-Amerikaans kampioen in zijn klasse.

Afgelopen zaterdag ontmoette ik Jorge en Geissa, allebei kampioen paaldansen. Een topsport, waarbij je elke associatie met erotiek snel vergeet.

Jorge komt uit de barrio's. Om te kunnen trainen moet hij ver lopen of uren wachten op een bus die vaak niet komt of het niet doet.

Hij is een winnaar. Zonder coach, speciaal dieet, op maat gemaakte trainingsschema's, maar met doorzettingsvermogen en een trotse vader.

"Dat was al zo toen hij nog een klein jongetjes was", vertelt zijn vader, die voor hem een paal lastte zodat hij thuis kon oefenen.
"Jorge is de stoerste van allemaal. Hij komt openlijk uit voor zijn homoseksualiteit. Dat is atypisch voor de macho-cultuur in dit land," volgens een vriend.
IMG_2536.jpg

En dit is Geissa, beresterk, naast paaldansen geeft ze fit-combat lessen, ook aan instructeurs.


Nog maar kort geleden nam ze het op tegen topsporters uit andere landen tijdens de wereldkampioenschappen paaldansen in Barcelona. Haar situatie is niet te vergelijken met die van Jorge, maar haar trainingsmogelijkheden zijn beperkt vergeleken met die van andere deelnemers uit het Westen.

"Ben je dan nooit bang dat je beroofd wordt," vraag ik als ze verteld over de lange busreizen naar een plek, waar de palen voldoen aan de officiële norm. "Een beetje" antwoordt ze in het Nederlands. De risico's neemt ze voor lief.

Ik bewonder haar om haar positieve houding en haar veerkracht. Haar echtgenoot is het daar mee eens:

"Ik heb Geissa verteld dat ze weinig kans maakt om te winnen. De jury heeft een andere voorkeur. Ze moet het hen maar flink moeilijk maken".

Dat is precies wat ze zaterdag heeft gedaan. Aan de reacties van het publiek te horen had ze in de prijzen moeten vallen. Aan vriendjespolitiek zijn ze in dit land gewend. Buiten wachten haar vrienden geduldig. Het wachten duurt lang. Niemand vertrekt en niemand zeurt.

Opeens dacht ik aan een concert met een beroemde dirigent in Hamburg. De zaal was uitverkocht. Ik was blij met mijn ticket en begreep er dan ook niets van dat mensen de zaal verlieten nog voordat het laatste nummer was ingezet. Zo vermeden ze het wachten bij de uitgang.

Geissa en Jorge hadden meer geluk met hun publiek!