Una historia de amor


Het aanbod in reguliere boekhandels in Caracas is schraal. Gelukkig kun je hier nog terecht bij een aantal hippe tweedehandszaken. Vandaag tref ik het: een ruime keuze, gezellige zitjes en ze verkopen zelfs koffie met gebak. Het persoonlijke verhaal van de verkoopster is een bonus.


Een liefdesgeschiedenis over Vanessa en haar schrijver.


Haar ogen stralen: "Dit is m'n laatste dag. Zodra mijn papieren in orde zijn vertrek ik naar Buenos Aires." 

Vanessa, bijna 38, studeerde aan de staats universiteit Simon Bolivar.

Opleiding en werk.

"Het was moeilijk een plek te bemachtigen. Een particuliere opleiding kon ik mij niet veroorloven. Ik was dan ook erg blij dat ik werd toegelaten aan het Naiguat√° college, waar ik elektronische technologie studeerde.
Herinner je je de desastreuze aardverschuiving in 1999? Het was een ramp, zoveel doden. Ook onze school verdween met de modder mee, regelrecht de zee in. Gelukkig werd ik daarna ondergebracht aan het Sartanejas College, waar ik mijn opleiding voltooide. Een olie boormaatschappij bood mij per direct een baan aan op een booreiland, in het meer van Maracaibo.
Mijn specialiteit was meet en regel techniek. De hele dag keek ik naar monitors en wachtte op een signaal dat aangaf of er olie en/of gas in de grond zat. Destijds was ik de enige vrouw tussen 60 mannen. Een echte mannenwereld en veel vet eten. Ik kwam ruim 30 kilo aan, maar het waren gelukkige jaren."

Witwaspraktijken.

"Tot de dag dat ik tijdens een belangrijke vergadering naar voren bracht dat het zinloos was hier te blijven boren. Al ruim 20 dagen ontving ik geen enkel signaal dat op olie of gas wees en dat was niet normaal. We boorden tussen de 12.000 en 20.000 feet. Maar niets, nada. Het was pure tijd- en geldverspilling. Per dag kostte die boot destijds $50.000.
Twee uur later werd ik op het matje geroepen. Mij werd verteld dat we hier niet waren om winst te maken maar dat we deel uitmaakten van een witwasoperatie. De dag erna stond ik met m'n twee koffers weer bij mijn moeder op de stoep."

Waar er een deur sluit...

"Daar zat ik dan, thuis, met een mooie opleiding, zonder baan, zonder vrienden en geen inkomen. Het geld dat ik had, heb ik met mijn moeder opgemaakt. Ze werd ziek en twee jaar later was ze dood. Door mijn ontslag kreeg ik extra tijd met haar en daar ben ik dankbaar voor. Daarna kwam ik in een diepe depressie."

 

Vanessa met een boek van  haar  schrijver in de hand

Vanessa met een boek van haar schrijver in de hand

Nieuwe kansen.

"Met hulp van een therapeute kwam ik er weer bovenop. Ze vroeg me wat succes voor mij betekende. Ik kon toen niets beters verzinnen dan een goede baan, een riant inkomen, een mooi huis, etc. Ze bood mij een ander perspectief door te vragen of ik niet verlangde naar rust en tevredenheid. Ze wees mij op dit werk in de boekhandel en nu ben ik daar blij mee. In deze winkel vond ik mijn schrijver."


Nu begrijp ik waarom haar ogen stralen. Dat is het vooruitzicht op een hereniging met haar geliefde in Buenos Aires, die al eerder Caracas had verlaten en nu op haar wacht.