Klein cadeau, groots gebaar

Net terug uit Nederland geniet ik nog na van de bruiloft van onze dochter en haar Indiase man. Wat een heerlijk feest. Familie, vrienden, eten en muziek kwamen uit alle windsteken. Met een kopje koffie installeer ik mij in de hangmat op ons balkon, vlak bij de reuzachtige palmen. Het moment is meteen voorbij wanneer ik de graatmagere bouwvakkers zie, die in alle vroegte beginnen.

Terug naar mijn leven in Caracas

Vandaag geen water, geen stroom en dus ook geen internet. Het regent. Toch is dit niet hetgeen dat mij bedrukt. Gisteren, tijdens het boodschappen doen, zag ik rond de ingang van de supermarkt meer mensen om eten bedelen dan voorheen. Er vallen steeds meer gaten in de wegen. Lege parkeervakken in ons appartement omlijsten de in lakens gehulde auto's. 

Hoe ga ik daarmee om

Ik wil mij nog even afsluiten voor deze werkelijkheid en pak een van mijn favoriete boeken, het dagboek van Etty Hillesum en lees dan het volgende:

"Zeg me toch eens, wat moet ik met de schuldgevoelens beginnen, die me bevangen, wanneer ik hoor, dat mensen met z'n achten in een nauwe ruimte moeten leven, terwijl ik die éne grote zonnige kamer voor mij alleen heb".

... iets verder:

"Twee dingen zijn mogelijk: of je moet die kamer verlaten (.....)  óf je moet eens nagaan, wat er eigenlijk  áchter die schuldgevoelens schuilt. Misschien dat je vindt, dat je niet genoeg werkt?" (Etty hillesum 1941-1943, blz. 129)
 

Getroffen door deze woorden vraag ik mij af, hoe om te gaan met mijn schuldgevoel dat regelmatig de kop op steekt. Ik weet best dat de crisis in Venezuela niet mijn schuld is en dat ik de situatie hier niet kan veranderen. Is schrijven  manier om een zinvolle invulling te geven aan mijn leven in Caracas?

Hierover wil ik schrijven

Dan schiet mij het hartverwarmende huwelijkscadeau van Marlin, onze hulp, te binnen. Het is een kleinigheidje zei ze bescheiden en:

"Het is geen goud en het is ook geen zilver, maar het is van waarde", als ze dit zegt legt ze haar hand op haar hart.

Het zijn flonkerende creolse oorbellen, zij droeg ze tijdens haar eigen bruiloft. Haar ring is nu nog het enige andere dat ze bezit van haar overleden man.

Valt zo'n groots gebaar met goud of zilver eigenlijk wel te overtreffen?