Travel light

Terwijl ik, geveld door de koorts, alles even aan mij voorbij laat gaan verlaten anderen het land.

Noodgedwongen blijf ik het weekend in bed. Ik heb de griep. Als Olaf zondagochtend weg moet, draai ik mij nog eens om. Vier uur later word ik met bonkende hoofdpijn en hevig zelfmedelijden wakker. Er is weer eens geen water en geen stroom. Tegen de avond sta ik in de soep te roeren en bedenk dat Olaf allang thuis had moeten zijn.

Hij begeleidt een bejaarde Nederlander naar de luchthaven. Een ritje van amper een uur. Inmiddels is hij al 9 uren van huis weg. De weg naar Maiquetia Airport staat bekend als een onveilige weg. Even bellen.

Blijkbaar is er op het vliegveld ook een stroomstoring. Niets werkt, alles moet handmatig gebeuren. Olaf probeert met z'n petje de magere man wat koelte toe te wuiven. Hij heeft een rolstoel voor hem geregeld. De temperatuur loopt snel op in een bomvolle hal met vertrekkers zonder airco. Na zo'n 4 uur kan worden ingecheckt. Een sporttas en een akte-koffertje als handbagage, meer heeft hij niet bij zich.

Op zich niet heel bijzonder. Ware het niet dat hij met deze weinige eigendommen zijn leven in Nederland moet proberen op te pakken. Na 30 jaar laat hij zijn Venezolaanse familie, zijn huis en heel z'n hebben en houden achter. Zijn familie stond bij vertrek buiten. Er vielen geen tranen en er werd weinig gezwaaid.

In Venezuela kan hij de nodige medische hulp niet krijgen en ziet hij dan ook geen andere oplossing dan terug te keren naar zijn geboorteland. Alleen en ziek.

Het is een van de vele verhalen, die natuurlijk niet in een paar woorden te beschrijven zijn. Het blijft bizar, tegelijk ben ik opgelucht dat Olaf veilig is thuisgekomen. Stroom en water doen het weer, tel je zegeningen. Ik kruip snel weer in bed en hoop maar dat die magere oude man zijn vlucht goed doorstaat.