Rauw bericht

"Leave skotten vanmorgen om 3.30 is beppe ingeslapen".

Als ik op mijn mobiel kijk om te zien hoe laat het is, ben ik meteen klaar wakker. Beppe (= Fries), die niet echt mijn oma is, leeft niet meer. Ze werd 91 jaar.

Als ik mijn vriendin-buurvrouw in Nederland bel om te condoleren zitten ze te eten. Ze lachen, zo zijn ze. Dat typische gevoel voor humor is een van de redenen waarom ik van hen hou. Voor de grap houden ze hun volle borden voor de camera. Ze weten van de voedselschaartste in het land waar ik nu woon. 'Ik bel je zo wel terug'. Als ik ophang komen de tranen. Waar komen die vandaan?

Gedeelde smart is halve smart

Ik huil omdat ik nu niet op ‘mijn’ plek aan die tafel zit, naast Beppe. Rouwen in je eentje is geen bal aan. Dat hoor je samen te doen. Dit is de tijd om er voor elkaar te zijn. Samen lachen om de weet-je-nog-toen-verhalen. De tranen van de altijd zo opgewekte en stoere Friezen loop ik mis, net als de begrafenis en wat erna komt. Maar wacht eens even, dit gaat helemaal niet over Beppe. Ik voel me sneu omdat ik niet samen met hen afscheid kan nemen.

Het voelt fijner om te herinneren wat je hebt gedeeld.

Dan maar op mijn manier, Ver weg — maar in gedachten dichtbij mijn lieve buren. Dit is een van mijn favoriete anekdotes met Beppe, omdat we vaak zo hard moesten lachen:

We bezochten samen het kerkje van Wiuwert. Ondanks dat ze bijna blind was, wilde ze de 4 mummies in de kleine kelder 'bekijken'. Beppe was altijd een beetje stout. Die dag schaterde ze het uit toen ze met haar voorhoofd hard tegen het glazen deksel van de doodskist botste. Het verhaal van de bewaard gebleven penis was dus waar. Ze hield het niet meer. De geestelijke, die op het gelach was afgekomen, moest helpen om mijn stevige buurvrouw uit dat nauwe keldergat omhoog te drukken. Thuis vertelde ze met een uitgestreken gezicht dat ze niets had gezien.

P2010005.jpg

Altijd in voor een geintje

Beppe met hoedje


Lieve Beppe, soms zo vroom maar altijd met het hart op de tong — én op de juiste plek! Het voelt beter om stil te staan bij al die mooie momenten samen. Het is nog ochtend en in plaats van het glas op je te heffen, neem ik koffie. Op mijn mok staat een regel uit een gedicht van Rilke: 'Eh sie noch weinten, war die Freude schon ewig'.