Een expat in Venezuela, een land in crisis

 
IMG_2453.JPG
 
 
"Wat dacht je ervan om een paar jaar in Caracas te gaan wonen?"

Toen die vraag kwam wist ik alleen dat het de hoofdstad is van Venezuela. Een gevaarlijk land in de greep van een humanitaire en economische crisis. Toch besloot ik de liefde achterna te gaan.

Zo bijzonder is dat niet voor een expat partner. Al tien keer verhuisde ik en probeerde er het beste uit te halen.

"Meer dan mijn paspoort, pinpas en tandenborstel heb ik niet nodig" is mijn motto.

Onzin natuurlijk.

Maar wát is het dan wel, waar ik echt niet zonder kan?

Die vraag leidde tot een persoonlijke zoektocht naar wat er werkelijk toe doet om het goed te hebben. Waar dan ook. In Venezuela leerde ik al snel dat ik met veel minder kan en dat zoiets als een rol toiletpapier een waar geschenk uit de hemel kan zijn.

Vergelijk ik mijn leven in Caracas met mijn leven vóór die tijd, dan zou je kunnen zeggen dat ik flink heb ingeleverd. Vooral mijn vrijheid. 

Mijn Spaans lerares in Caracas, zei hierover het volgende:

"Malo? Malo es haber conocido el bueno (Betekent zoiets als: het slechte is: weten dat er iets beters bestaat)."

Venezuela was nog niet zo lang geleden een welvarend land. 

Maar toch, vergeleken met de mensen hier leef ik als een god in Frankrijk. 

Door de vele vragen en herkenbare situaties van andere expats besloot ik mijn ervaringen te delen.

Want zelfs in een land waar een tekort is aan bijna alles en mensenrechten geschonden worden, proberen mensen iets van hun leven te maken. Ik wil weten hoe ze dat doen.

Mijn steenkolen Spaans en beperkte bewegingsvrijheid zullen vast een uitdaging vormen, maar geduld om te wachten op verbetering heb ik niet.

 

.